"Yaşamaya cesaret edemediğim şeylerin ağırlığı" dedi kendi kendine, "yaşadıklarımdan daha fazla çöküyor sanki üstüme!"
İçimizin yapbozunda o kadar çok eksik parça var ki, hayatımızın resmi hiç tamamlık hissi vermiyor bize.
Gökhan Özcan
O zaman da ağladığımı hatırlamıyorum. Aklıma kazınmış olan onun yokluğuydu. Yok olmak, bir kez olan bir şey sanılır. Değildir halbuki. Öldü. Ölümü bir andı. Yokluğu sürekli.
Neden insanın en büyük yarası, en büyük yarası değildir biliyor musun, çünkü insan birkez yaralandı mı, sonrasında bütün bıçak darbeleri o yaraya iner.O yara, o yara olarak kalamaz, büyür de büyür, sonra o yara açıkken zihin durmaz yerinde, herşeyi oraya gönderir.