Ama Obi biliyordu ki, Allah katındaki değer,
amelin büyüklüğünde ya da gösterişinde değil, o amelin hangi
niyetle ve ne kadar “salih” (iyi, doğru, samimi) bir şekilde ya
pıldığında gizliydi.
Obi, cihadı önceleri hep savaş meydanlarında kalkanların
çınladığı, kılıçların parladığı büyük savaşlar sanırdı. Oysa imam,
cihadın pek çok yüzü olduğunu söylerdi. İnsanın kendi nefsiyle,
içindeki şeytanın vesveseleriyle mücadele etmesi, öfkesini yen
mesi, tembelliğe boyun eğmemesi, haramdan uzak durması…
İlim öğrenmek için uzak diyarlara yola çıkmak, komşusunun der
dine derman olmak, bir yoksulun elinden tutmak… Bunların hep
si, samimi bir niyetle yapıldığında Allah yolunda birer gayretti,
birer cihad kapısıydı.