Evrensel farkındalığı geleneksel vicdanımızla nasıl bağdaştıracağız? Bazı tavizler vermeye zorlandığımız çok açık. Herkesle tek tek ilgilenemediğimiz için, kalabalık gördüğümüz her grubu kitle adı altında soyutlamaya çalışıyoruz. Şimdinin
karmaşıklığının hakkından gelemediğimiz için, çoğu zaman üstünden atlayıp, geleceğin basitleştirilmiş bir hayalini yaşıyoruz. Burnumuzun dibindeki sorunları çözemediğimiz için, dünyanın sorunlarını konuşup duruyoruz. Ve de kendi kendimize sırtlandığımız yüklerden uzaklaşmanın yollarını arıyoruz. Peki ama insan, kitle denen soyut bir varlığa karşı gerçekten derin hisler besleyebilir mi? Geleceği şimdinin yerine koyabilir mi?
Şimdiyi ihmal edersek geleceğin bundan daha iyi olacağının garantisi var mı bakalım? Kendi sorunlarını çözmekten aciz biri dünyanın sorunlarını çözebilir mi? Bu sürecin neresindeyiz sahi? Çemberin merkezini bırakıp etrafına eğiliyoruz ya, gerçekten başarabiliyor muyuz bunu?