Hayatımı başkalarının ne düşündüğüne göre tasarlamayı bırakalı çok oldu. Benim dünyamda kuralları ihlal edenler, cezayı gidişleriyle öderler.
En ağır ceza bağırmak ya da hesap sormak değildir; bir insanı hiç var olmamış gibi hayatının tamamen dışına itmek ve bunu yaparken kılını bile kıpırdatmamaktır.
Zaman bana kimin için mücadele etmem gerektiğini değil, kimin için kılını bile kıpırdatmamaya değeceğini çok iyi öğretti. Geç oldu ama temiz oldu.
Benim dünyamda bir kere güven sınırını aşan insanın, ikinci bir şansı asla olmaz. Döndüğün yer aynı kalabilir ama bendeki yerin çoktan haritadan silinmiştir.
Bundan sonra ederinden fazla tek bir cümle bile yok kimseye. Hak etmeyene harcanan her kelime, insanın kendi kalitesinden verdiği büyük bir tavizdir.