Kendi yaşamına ciddiyetle yaklaşan, varoluşunun sorumluluğunu tümüyle üstlenen her insan, içinde onu sürekli tetikte tutan bir güvensizlik duygusu taşır.
Gerçek yaşamsal bütünlük, doyuma ulaşmakta değil; arzu etmeye, aramaya, özlemeye devam etmekte yatar. Cervantes’in yüzyıllar önce söylediği gibi. “Yol her zaman handan daha iyidir.”
Artık farklı olmak, ayrı düşünmek, yüksek bir ölçüte göre yaşamak, adeta bir saygısızlık, bir suç sayılmaktadır.
Herkes gibi olmayan, herkes gibi düşünmeyen kişi dışlanma tehlikesiyle yüz yüzedir.