Üşüyorsun, çünkü yalnızsın; içinde gömülü duran ateşi hiçbir insanın yakınlığı alevlendirmiyor. Hastasın, çünkü duyguların en güzeli, insanoğluna bağışlanan en tatlı en yüce duygu senden uzak duruyor. Aptalsın, çünkü onca acı çekerken gene de mutluluğu yanına çağırmaktan kaçınıyorsun; onun seni beklediği yere doğru bir tek adım atmaya bile yanaşmıyorsun.
Bayan Blanche göz alıcı bir şeydi ama “has” değildi.Görünüş bakımından güzeldi,birçok parlak yetenekleri vardı gene de ruhu yoksul, gönlü yaradılıştan çoraktı.Gönlünün toprağında kendiliğinden bitmiş hiçbir çiçek açmıyor, hiçbir dal zorlamadan meyva vermiyordu.