Maviye aşık olmadan önce beyazı da seviyordum. Eflatun da güzeldir, mor kadar iddialı değildir, yeşilin ferahı da ölümün gizli perdesidir, ama mavi, deniz mavisi canlılığın, yeniden doğmanın anahtarıdır.
Toprak beklemez, hayvan beklemez, bir insan bekler kader dediği çarkı. Ben kaderin çarkına mı teslim oldum, kendim mi kaderi yazıyorum karıştım kaldım. Şimdi bir akıntının içine bıraktım kendimi, çocuksu bir acizlik değil bu, bilgece bir ferahlık da olmasa gerek.