“Yetişkinlerden ne istiyorsun?”
“Kim olduğumuza dair çok fazla fikirleri var. Ya da kim olmamız gerektiğine dair.”
Gerçek gibi gelmiyordu. Fakat fena halde canım yanıyordu. Ve bu gerçekti. Şimdiye kadar bildiğim en gerçek şeydi.
Günün birinde babamı anlayacaktım. Günün birinde bana kim olduğunu anlatacaktı. Günün birinde. Bu kalıptan nefret ediyordum.
“Sence hep böyle mi olacak?”
“Ne böyle mi olacak?”
“Yani ne zaman dünya bize aitmiş gibi hissetmeye başlayacağız?”
Ona dünyanın asla bize ait olmayacağını söylemek istiyordum. “Bilmiyorum,” dedim. “Yarın.”
Bense... Ben hiçbir yere aitmişim gibi hissetmiyordum. Kendi bedenime bile ait hissetmiyordum... özellikle kendi bedenime ait hissetmiyordum zaten. Tanımadığım birine dönüşüyordum. Dönüşüm canımı yakıyordu fakat neden canımı yaktığını bilmiyordum. Ve duygularımla ilgili hiçbir şey anlam ifade etmiyordu.