Yalnız hissediyordum ama kötü bir şekilde değil. Yalnız olmaktan çok hoşlanıyordum.
Şiirlerin insanlara benzediğini düşündüm. Bazı insanlarla daha baştan iyi anlaşıyordunuz. Bazılarını anlayamıyordunuz ve asla da anlamayacaktınız.
“Hayat senin hayatın,” demişti. Sanki bu doğruymuş gibi.
“Doğru. Dünya karanlık bir yer. Conrad orasını tutturmuş.”
“Belki senin dünyan Ari, benimki değil.”
Kötü bir dünyada yaşayıp da o kötülüğün üzerine nasıl bulaşmadığını anlayamıyordum. İnsan birazcık kötü olmadan nasıl yaşayabilirdi?