Bebeğimi kaybetmiştim.
Ne uğruna? Ne için? Kim için?
Ailemi kaybetmiştim.
Ne uğruna? Ne için? Kim için?
Yıllarca yeğenimden uzak kalmıştım. Yüzüne bakamamış, elini tutamamıştım.
Ne uğruna? Ne için? Kim için?
"Çiçekler açmış," dedim. "Daha güzel olmuş bu sokak."
"Sen geçmişsin, belli."
Buğulu gözlerle ona baktım. "Sen ufaktan bana mı yürüyorsun?"
Gülümsedi. "Koşuyorum, farkında değil misin?"
Gülümsedim. "Farkındayım. Dün bunu açıkça belli ettin."
"Daha da açık belli edeb-" Bakışlarımdan ötürü susmak zorunda kaldı. "Sonra ederim o zaman."
"Üçkağıtçı, Yüzbaşı."