Gerçekleri gizleyerek çılgın bir el ve taşkın bir kalple ve acımanın küçük yalanlarıyla yoğrulmuş gibi insanlar arasında yaşıyordum. Onlar arasında değişik kıyafetlerle ve dayanabilmek için kendimi inkara hazır bir halde yaşıyor ve şöyle diyordum: " Ey çılgın sen insanları tanımıyorsun."
Ey yalnızlık! Yurdum, yuvam yalnızlık! Vahşi gurbette o kadar uzun yaşadım ki sana gözyaşları içinde dönmemek mümkün değil! Şimdi beni bir ana gibi parmaklarınla korkut! Bir ana gibi bana gülümse ve de ki : "Bir zamanlar bir kasırga gibi benden uzaklaşan kimdi?"