Bazı çift yaratılışlı insanlar vardır; aramızdan gelip geçtikleri halde farkında bile olmayız, hiç tanımadan kaybolur giderler, çünkü kader onların yalnız bir yanlarını bize göstermiştir.
Bazı anlar vardır ki bir ip parçası, bir sopa, bir ağaç dalı hayat demektir ve canlı bir varlığın bunların ucundan kopup olgun bir yemiş gibi düştüğünü görmek feci bir şeydir.
Çiçeğini koparmak için bir el uzandığında dal ürperir; aynı zamanda hem kaçınır hem de kendini sunar gibidir. Ölümün esrarlı parmakları ruhu dalından koparmak üzere geldiğinde, insan vücudu da buna benzer bir ürpertiye kapılır.