Murat Ç
@Funghuu
Suçlu, günahı işleyen değil; karanlığı getirendir. Victor Hugo - Sefiller
Akif, kelimenin bütün gücüyle, bir medenî insandır. Memleketini, milletini lâfla ve duygularla sınırlanmış olarak değil, dâvalarında gerekince bayraklaşacak ve savaş başlattıracak, gerekince de, bir sıra eri gibi savaşacak kadar sever. Bir bakardınız, elde mavzer, en tehlikeli bölgelere girmiş, üstelik, kurşunun yapamayacağını inancı ile yapmıştır. İnancını aşılayabilenlerdendir o; çünkü inancı katkısızlardandır. Bir de bakarsınız ki, Akif, isyan ve tereddüt bölgelerinde, bir derviş gibi, bir hırka, bir âsâ, gönülleri uyarıyor, inançları, imanı tazeliyor; cebel toplarının sindiremediği âsileri cephe gönüllüsü yapıyor.
Nerede okuduğumu şimdi hatırlayamıyorum; adamın birisi; bir devlet kurulurken, bir de batarken kolay zengin olunur, diyordu. Ne kadar da doğru. Ama bu gerçeği bulmak için insan ya büyük bir düşünce adamı, yahut da namussuzun namussuzu olmalı. Birinciler çok az, İkinciler ise çileden çıkartacak, çıldırtacak kadar çok.
Yunan, tarihin görmediği bir barbarlıkla yakarak, yıkarak, öldürerek Ankara kapılarına dayanmıştı. Ne şehirler düşmüştü. Bursa'dan daha değerlisi var mıydı tarih ve medeniyet dünyasında? Bursa düşmüştü. Ve Ankara, bu kör, bu sağır, bu dilsiz, bu pis, bu mânâsız şehir düşebilirdi; ama Ankara bir buçuk yıldır bir şehir değildi ki... Şehirden bambaşka bir şeydi; artık bir yürekti. Türklüğün yüreğiydi.. düşebilirdi., düşüyordu.
Paniğe kapılan mebuslardan çoğu Ankara'yı dünyanın ve tarihin, hattâ zamanın sınır çizgisi gibi görmekteydiler. Onlara göre, Ankara'nın bir adım gerisi yokluktu, sondu; her şeyin bitişiydi. Ve işte, uçurumu, tarih ve zaman yutan derinliği ile önlerinde görüyorlardı.
Akif'in bir sözünü hatırladılar: “İnsan., zor mahlûk."
Puan vermedi·159 syf.·
9 günde okudu
·2025 7. kitabı
