"Tanrım, saat gecenin üçü olmasına rağmen neden bu kadar çok ses var? Neden gecenin üçü hep daha ağır geliyor benliğime? Hiçbir şey düşünmek istemememe rağmen, neden aynı illetlerin içinde boğuluyorum?"
"İkimiz, sadece ikimiz ölüme ya da hayata kafa atabilir, bütün sevinçleri koltuk altlarımızda saklayabilir, bütün kaderleri omuzlarımızın üstünden kovabiliriz. Sevişmelerimiz dışında hiçbir şeyi ciddiye almayabiliriz. Öğünlerle ayırmadan, her saniye birlikte sevinebiliriz. İkimiz, sevişirken o kadar çok sevinebiliriz ki Tanrı'yı bile kıskandırabilir, dünyadaki düzeni altüst edebiliriz."