Fuzulî
@Fuzulim
Dünyanın geçici olduğunu hatırladığın her an, mutluluk seni hiç bırakmaz..
.
Ehl-i Sünnet
Malesef mezun.
İstanbul
70 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Makine aracılığı ile zaman, insanların hükümdarı olmuştur. İnsan ancak boş zamanlarında belirli bazı şeyler yapma imkanına kavuşur. Ama kişiler genellikle boş zamanlarını da işlerindeki gibi organize etme eğilimindedir. Ya da zaman adlı tirana karşı, ona tamamen boşvererek, tam bir tembellikle isyan etme yolunu seçerler. Zamanın gereklerine aldırmayarak özgürlüğe yaklaştığını sanmak, boş bir hayaldir. Bir günlük zamanı değerlendirmek yerine, onu 'öldürmek', aslında zaman kafesinden kurtulmak değil, gözlerini kapayarak, kafesi görmemek demektir.
Kazanç-Kâr-Mülkiyet temelleri üzerine kurulu bir toplumun, sahip olmak eğiliminde bir sosyal karakter yaratacağı kesindir. Bu davranış biçiminin yaygınlaşıp, çoğunluk tarafından kabul edilir olmasından sonra, toplum dışına atılmaktan ve yalnız kalmaktan korkan bireyler, kendilerini çoğunluğa uydurmak zorunda hissetmektedirler.
Kültürümüzde yaygın olan 'açgözlülük' mantalitesini değerlendiren toplumlarımızın yönetici güçleri, insanları motive etmenin tek yolunun mükâfatlardan, yani maddesel çıkarlardan geçtiğini ve dayanışma ile fedakârlığa hazır oluş gibi duygusal çağrıların pek bir yankı yapmayacağını düşünüyorlar. Bu nedenle böyle çağrılara savaş zamanları dışında pek rastlanmıyor. Böylelikle de insanlar, daha olumlu sonuçlara varabilme şanslarını yitirmiş oluyorlar.
İnsanları etkilemek için tek (ya da en iyi) çarenin, onlara rüşvet vermek olmadığını anlayabilmek, temelden değişmiş bir sosyo-ekonomik yapıya ve yine tümden yenileşmiş bir insan anlayışına dayanıyor.
İnsan türünün varoluşundan kaynaklanan koşulları göz önünde tuttuğumuzda, vermek, paylaşmak ve fedakarlik yapmak duygularının böylesine yaygın ve yoğun olması bizi şaşırtmaz. Asıl şaşırtıcı olan, bu büyük ihtiyacın nasıl bastırıldığı ve bireysel çıkarı öne alan endüstri toplumlarında (ve ona benzer birçok kültürde) dayanışma duygusunun nasıl ikinci plana itildiğidir.
Vermek, Paylaşmak ve Fedakârlık Yapmak
Modern toplumlarda 'sahip olmak' ilkesinin, insanın varoluşundan gelen bir özellik olduğu ve bu nedenle de değiştirilemeyeceği inancı yaygındır. Bu fikrin kaynağında, insanın doğası gereği tembel ve pasif olduğu, maddesel bazı çekicilikler ya da açlık, ceza görme gibi korkular onu güdülemezse, bırakın çalışmayı, hiçbir şey yapamayacagı inancı yatar. Çağımız toplum biçimlerinee bu dogma kabul edilmiştir ve bizim yetiştirme ve çalışma yöntemlerimizi belirlemektedir. Ama bu davranış, toplumsal eğilimleri insan doğasına uydurmaya çalışma isteğinden başka bir şey değildir.