Dünyam yıkılıyor, sonra tekrar kendini inşa ediyor, yıkıldığı için kederlenmiyorum, zaten çöküşteydi, üzüntüm kendini yeniden inşa etmesinden, üzüntüm güçsüzlüğümden, üzüntüm dünyaya gelmiş olmaktan, üzüntüm güneş ışığından.
Mesela neden sandalye ya da yatağa oturduğunda ya da yatağa uzandığında veya uyuduğunda seni görebileceğim odandaki gardırop olamıyorum? Neden o gardırop değilim?