Ben seni çocukluğundan sevmiştim be adam, ne zaman gözlerin sözlerime aksa heycanımdan dilim tutulur ne söyliyeceğimi unuturdum,
Sen de buna kıs kıs gülerdin.
"Ne oldu? Neden güldün?" Dediğimde ise "sadece benimleyken heycandan dilin tutulup ne söyliyeceğini unut" derdin.
Bu sefer şaşırmıştım çünkü ilk defa senden bu cümleler yansıyordu kulaklarıma.
Ben de sana "ben zaten ilk sevdiğim adamın sesinde başka hallere girip ne söyliyeceğimi unuturum dedim.
Ben senin gözlerinde ki masum çocuk bakışını sevdim yanımda çocuklaşıp hiç bir kötülüğü bana yansıtmayışını saf ve temiz duygularını sevdim.
Bana içini açıp yaralarını akıttığında ise pansuman ile yaralarına merhem olacak bir kalp vardı karşında yani seni sorgusuz sualsiz kalbine atan o güzel insan ruhun olmuştu o vakit sen bunu anlamasanda sevmeleri üzerine çok güzel giydirmişti.
Sevmenin rengi ne renktir bilir misin? Hep kırmızı rengi derler nedense ama ben sana maviyi yakıştırıyorum çünkü sen benim sevgimsin benimle tüm maviliklere bulaşır mısın?
Gizem Canver