Derin bir manevi deneyimden, mesela haşyetten ve vecdden kaynaklanan gözyaşı, vakar ve kırılganlığı, zayıflıktan beslenen gücü ve yenilginin içindeki zaferi gösteren paradoksal bir armağandır. ... Dini müzik de bu türden bir gözyaşı gibi, bütünüyle dini deneyime özgü olanı sergiler. O da özünde, tıpkı bu türden bir gözyaşı gibi paradoksaldır: Ses dünyevidir ama dünyevi olanı aşar ve uçabilir.