Bize öğretilen, bu yönde eğitildiğimiz ve "tüm hayatımız boyunca" yani yaşadığımız zamanın yarısı kadar bir süre boyunca oynadığımız,
toplumsal rolümüzün uğursuz büyüsü bu işte: Bu rolü bizden almaya görün, artık oyuncu olmaktan bile çıkarız.
Bu mektubun zarfı şu an önümde.
Yalnız, dikkatimi çeken bir ayrıntı var.
Babam sadece isim ve soyadımı, okulun ismini, sokağın ve şehrin adını yazmakla yetinmemişti...
Öğretmen, diye de belirtmişti.
Daniel Pennacchioni ... Okulu Öğretmeni
Beni kurtarmış olan - ve benden bir öğretmen çıkarmış olan - öğretmenler bunun eğitimini almamışlardı. Benim okul hayatımdaki aksaklığın kaynağıyla ilgilenmediler. Sebeplerini aramakla da, bana vaaz vermekle de zaman kaybetmediler.
Kendi kendilerine, bu işin acil olduğunu söylediler ve balıklama daldılar. Beni ıskaladılar. Tekrar daldılar, her gün bir kez daha denediler, tekrar ve tekrar... Sonunda beni oradan çekip çıkardılar. Benimle beraber başkalarını da.