İnsan neden var olduğunu bilmelidir. Buna göre bir yaşam sürmelidir. Aklının oyununa gelmemelidir. Aklının onu aldatmasına izin vermemelidir. Tutku bir akıl oyunudur. Hırs ve haz da keza öyledir. Lezzetlidir çünkü... Aldatıcıdır. İşte bu noktada da tutkularından ve hazdan özgürleşmelidir insan. Konfor alanının kölesi olmamalıdır. Çünkü onun bir varoluş amacı vardır. Neden dünya sahnesinde olduğunu unutmaya hakkı yoktur. Konfor bağımlılığı tüketicidir. Üstelik sonu da yoktur. Kişiyi varoluş amacından uzaklaştırır, ona yüksek görevini unutturur, yeteneklerini daha tohumken kurutur, gelişmesine müsaade etmez, değişmesine fırsat vermez, büyümesine imkân vermez.
Haz düşkünlüğü varoluşa ihanettir...