İnsan hiç susmamalıydı.Bir derdi mi var?Anlatmalıydı yakınındaki dostlarına çünkü o dert,içinde büyüyüp sadece acı verirdi insana.Bu dünyada insanı rahatlatacak yalnızca iki şey vardı;sarılmak ve anlatmak...
O an aşkın ne tuhaf birşey olduğunu düşündüm.Biri için ölürmüşçesine onu sevdiğini söyleyip,o gidince başkasına karşı aynı şeyleri hissetmek...Tuhaftı aşk.Acıtan ama aynı zamanda iyileştirendi aşk.Mutlu eden ve çoğu zaman da ağlatandı aşk ve aşk,belki de bu dünyadaki en harika ve aynı zamanda da berbat histi.
"Siyah sonsuzluğu değil, ölümü ve mavi ise özgürlüğü değil,umudu temsil eder..."
Kaşlarımı hafifçe çattıktan sonra,"Ölüm de bir sonsuzluk değil midir zaten?" Diye sordum.