doğru. seni sevdim. kalbimden geçen her şeyi sana anlatabilmeyi sevdim. mutlu olduğumda içtenlikle benimle birlikte sevinmeni, yanlış bir şey yaptığımda bana hayal kırıklığı dolu gözlerle bakmamanı sevdim. beni olduğum halimle kabul ettiğin için sevdim.
başını kaldırdı, sessizce duran sōın'a baktı.
"biliyor musun? buraya böyle gelişini bile... seviyorum. çünkü sen varken yalnız değilim."
“Daha çok anlat” dedim.
“Hoşuna gidiyor mu?”
“Çok. Elimden gelse seninle sekiz yüz elli iki bin kilometre hiç durmadan konuşurdum.”
“Bu kadar yola nasıl benzin yetiştiririz?”
“Gider gibi yaparız.”
"Neden benim gibi yapmayı ögrenmiyorsun?"
"Sen ne yapıyorsun ki?"
"Kimseden hiçbir şey beklemiyorum. Böylece hayal kırıklığına da uğramamış oluyorum..."