Okul yolundan geçtim bugün…
Bir zamanlar sadece çocuk seslerinin yankılandığı o kapının önünde,
şimdi bir polis aracı bekliyordu.
İçime bir şey oturdu.
Çünkü okul dediğin; güven demekti, umut demekti, büyümek demekti…
Biz ne ara korkuyu da taşıdık o kapılardan içeri?
Defterler hayal yazsın diye vardı,
bahçeler oyunla dolsun diye…
Şimdi ise gözler bir anlığına etrafı kontrol ediyor.
Belki de o polis, kötülük gelmesin diye orada.
Ama insan yine de soruyor:
Biz ne ara masumiyeti korumak için nöbet tutar olduk?