Gamze
@Gamzesahn
Sevimli yanlışlar yapıyorum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Vakti gelmemiş bir şeyi henüz kaçırmadan kesin olarak kaçıracağını bilmenin ve bunu kabullenmenin tuhaf sükûnetiyle oyalandı bir süre.
Oysa, sabırla her şeyin kendine, sonra biraz daha kendine ve nihayet, sıkıcı bir tekrarla, biraz daha kendine benzediği bilinirdi.
Çocukluğum gençliğime doğru ölüyordu, ölerek büyüyordum, çıraklıktan kalfalığa ölerek geçiyordum. Ölümün ardından çıraklığımdan artakalanın ne olduğunu merak ediyordum elbette. Ne eksilmişti benden acaba? Şu üç adım ötemde, elimde uzun saplı bir çalı süpürgesinin taş zemine sürtüldükçe çıkardığı hışırtılara dalmış yıllar sonraki kendime doğru ilerlerken yanımda ne kadar eksik bir ben taşıyordum?