Gamze
@Gamzesahn
Sevimli yanlışlar yapıyorum.
Uzman Dil ve Konuşma Terapisti
Lisansüstü
11 Ağustos 1993
138 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Puan vermedi·280 syf.··
Beğendi
·2025 3. kitabı
·31 günde okudu
·Okunma: 12 Nisan 2025 00:51
“..birer kez okuduğum halde içinde ne yazdığını hatırlıyorum. Çoğu kez yatağımda yatarken bir iç ses okuyor bana satırları.”
“Tam olarak ne okuyor o ses?” diye sordu gözlükçü.
“Öteki kadınla ilgili şeyler hepsi.”
Yaklaşık 2 koca yıl…600 gün. Geçmeyen, dinmeyen bir acı; susmayan iç sesler, düşünceler..Bulunmuş ekmek yiyince de geçmiyormuş öyle demiş Elsbeth. İnsan öğrendiği şeyleri belleğinden silemiyor. “Öğrendiklerini unutma okulu olsa keşke” diye bir cümle vardı Çocuk, Köstebek, Tilki ve At kitabında. İnsanın en büyük düşmanı hafızası.
Neyse gelelim incelememize:
Kitap küçük bir köyde yaşayan Selma, Elsbeth, Gözlükçü, Palm, Luise, Martin ve diğerleri arasında geçen olaylara dayanıyor. Karakterin aralarindaki ilişki o kadar candan o kadar narin o kadar güzelki kalbimi bıraktım. Okapi diye bir canlıdan bahsediliyor ve Selma’nın rüyalarına konuk oluyor bu canlı. Gerçekten var mı yoksa bir hayal ürünü mü diye araştırdım; varmış :)
“Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar: Ya bir insan yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir.” sözündeki yabancı (Frederik) köye geliyor ve hikaye muhteşemleşiyor:) İyi okumalar dilerim.
Yazarın okuduğum ilk kitabı. Siyasetten pek anlamam ama sanırım biraz siyasi bir yazar. Kitap kısa öykülerden oluşuyor ve bu öykülerde sanki siyasi içeriklere, göndermelere yer verilmiş ya da ben yanlış yorumladım. Dediğim gibi pek anladığım bir konu değil o yüzden yanlış yönlendirme yapmak istemem. 10’dan fazla öykünün içinde beğendiğim öykü sayısı oldukça az. Beni içine çeken bir kitap olmadı maalesef. Yazarın başka bir kitabını alacağımı sanmıyorum. Keyifli okumalar..
“Mutsuz bir evliliğe hapsolmuş”
Yazarın kendi hayat hikayesini anlattığı ve her bölümün sonunda okurlarına kıssadan hisse niteliğinde mesaj verdiği bir kitap. Aslında kitapta olan şeyleri kitabıyla aynı isimde olan podcastinde zaten dinlemiştim. O yüzden benim için yeni bir şey yoktu. Yine de hikayelerini yer yer ağlayarak okudum. Altını çizdiğim çokça cümle var ve bazıları bizzat benim yaşadığım kötü deneyimleri anlatıyor. O yüzden o sayfalar sırılsıklam. Umarım bir gün ben de yazar kadar güçlü ve cesaretli bir kadın olup beni mutsuz eden her yerden ve herkesten gidebilirim.
Mutsuzluğumun kaynağının ilişkim olduğu gerçeğinden kaçmak için bakışlarımı ilişkimden uzaklaştırıp eve diktim. “Bu ev çok çirkin ve eski anılarla dolu. Yeni bir eve çıkalım, yeni bir başlangıç yapalım,” dedim. Cehalet işte! Derdin de seninle birlikte gelince hangi ev mutlu edebilir ki seni?
Hem güldüren hem düşündüren bir kitap. Basit cümleler derin anlamlar. Kitabın bazı cümleleri özel hayatımdaki durumları aklıma getirdiği için ağlayarak okudum, altını çizdim ve notlar aldım. Dolayısıyla başka biriyle paylaşamayacağım bir kitap, bir sır olarak kütüphanemde duracak. Umarım hayatımın mutlu bir döneminde tekrar okuyup yazdıklarıma gülümserim.
Emek verilen bir şeye zaman kaybı demek çok içime sinmiyor ama kitapta kayda değer birkaç cümle dışında hiçbir şey yok. Konu desen, üslup desen… Sevemedim. Belki de ben kitabın içine giremedim, anlayamadım bilemiyorum.
