Yorgunum artık içtiğim sigarada keyif vermemeye başladı. İçinde bulduğum bu dünya altında yaşadığımız bu gökyüzüde içimi doldurmamaya,dar gelmeye başladı. Sigaraların ardı arkası gelmemeye başladı mesela. İçinde bulunduğum bu yorgunluk bu kaybetmişlik hâli zihninim en ücran noktasına ruhumun her zerresine işlemeye başladı. Nasıl kaybettim inan bilmiyorum ki bilsemde gene kaybederdim. Hayatım bu bahar olması gereken zamanlarını nasıl sonbahar olarak yaşıyorum zaten hiç çözemedim. Hayatım da bu kadar çözemediğim nokta varken nasıl gülüyorum bunuda bilmiyorum. Aslında gülmüyor belkide, belkide her kahkaham her gülüşüm bir yardım çığlığıydı oysa siz sadece güldüm sandınız bense her gülüşümde yardım gelecek diye umdum. Ben zaten hep umdum bu kısacık hayatım da gerçekleşmesi imkansız hayalleri, yarın, aşkları bana iyi gelmesini isteğim insanı... Ama kızgın değilim sadece kırgınım bu kadar umudun içinde umarsızca ummaya kırgınım. Ve bu kırgınlıklar kalbimi parçaladı ama siz sadece kalp atışını gördünüz en çok da buna kırgınım...