Altı yıl… Bir ömre sığacak kadar anı, bir kalbi dolduracak kadar sevgi, bazen de taşıyamayacak kadar yük demekti bizim için. Biz birbirimizi severken, dışarıdan gelen fırtınalar yavaş yavaş dallarımızı kırdı. Belki elimizden geleni yaptık ama bazen sevgi bile yetmiyor, biliyor musun?
Seninle geçen her gün, bana hem huzuru hem de sabrı öğretti. Birlikte kurduğumuz hayallerin çoğu yarım kaldı ama hatıraları hâlâ içimde yaşıyor. Gözlerim kapandığında, en çok seninle gülüşlerimiz geliyor aklıma. Ama kalbimde bir sızı da var; çünkü biz sevgisiz değil, çaresizlikten ayrıldık.
Şimdi yollarımız ayrı. Belki bir daha hiç kesişmeyecek, belki bir gün rüzgâr bizi aynı köşede buluşturacak, kim bilir… Ama ben biliyorum ki, sen kalbime dokundun, iz bıraktın. Ve hiçbir iz, kolay kolay silinmiyor.
Eğer bir gün geçmişi düşünürsen, bil ki ben seni kötü anmayacağım. Çünkü seni severek yaşadım bu yılları. Bitti diye değersiz değil; aksine, beni ben yapan en kıymetli parçalarından biri oldu.
Hoşça kal…
Kalbimdeki yerin hep güzel kalsın. 🌿♪♣