Her ne olursa olsun, birkaç kez tekrar edilince anlamsızlaşır. İlkin gelişiyormuş gibi görünür, biraz zaman geçtikten sonra da ya değişir ya da rengi solmul gibi gelir. En sonunda anlamı yok olur gider.
Annem her şeyin sırf benim için olduğunu söylerdi yani başka bir deyişle, buna ‘sevgi’ diyordu. Ama bana göre bu, annemin üzülmemek adına çırpınışlarıydı. Anneme göre sevgi, yaş dolu gözlerle bana bakarak bu durumda böyle şu durumda şöyle yapman gerekir deyip vara yoğa fırça çekmekten başka bir şey değildi. Eğer bu sevgiyse, hiç sevmemek ya da sevilmemek daha iyi değil midir? Elbette bunu söylemedim.
“Nine, neden insanlar tuhaf olduğumu söylüyorlar?”
Ninem iler çıkık dudaklarını geri çekti.
“Belki özel biei olduğundandır. Çünkü insanlar, başkalarından farklı olana tahammül edemezler. Ah benim güzel ucubem!”