Cecilia darbe sesiyle irkiliyor ve ona boş gözlerle bakıyor. “Neden? Bize daha çok çocuk verebilirdi” diye haykırıyor ona.
…
Parlak, insanın canını yakacak denli beyaz ışık saçan bir ses tonuyla “Hani evcil hayvanlar insan gibi bakar ya, öyle bakıyordu” diyor.
Kelimelerin vicdanı susturduğu ve vahşetin kurumsallaşarak sıradan bir “ihtiyaç” haline geldiği dehşet verici ama belki de bir o kadar gerçek bir yerden yansıma gibi adeta.