Senle olmanın hiç bir boşluğu, boş bir yanı yok. Olsaydı, eminim kaçabilirdim o boşluktan. Kusursuz bir cinayetin failinin maktulüyle birlikte ismen gömülmesi gibi. Kusursuz bir Aşk gibi, ama gibi noktasında dahi kusursuzluğundan eksiltmeyen bu durum mağlubumiyetimdir. Bilakis zaman dahi tüm bu hazlara ve duygulara dostane bir eşlikçi gibiydi. Azalmayan, alışkanlıklarımıza rağmen zayıflamak yerine güçlenen bir seye eviruyordu kendini. Bu en korkutucu kısmıydı belkide.
Sevmek ögretisinin her dersinden geçmişiz ve ben hala bir duraklamaya, bir boğulma esnasına denk gelirimde arkama bile kaçmadan giderim diye çabalıyorum.
Tenine bu kadar yakınken, kokun üzerime sinmişken. Az önce uykuya dalarken gülümseyişin saçlarımı okşayışın tatlı bir tebessüm bırakmışken yüzümde
Arttel uyansanya,
Uyansan ve zihnindeki bu karmaşayı dindirsen,
Biz Dünyaya mı ihanet ediyoruz? Yoksa ben bu Aşkamı ihanet ediyorum?
#1000kitap
ıslanmış