“Sen varsan ben daha iyiyim,” dediğinde anlamıştım.
Ben yoksam da iyi olacaktı.
Bilerek ya da bilmeyerek, o gece kendi gerçeğini söylemişti bana.
Belki de en cesur olduğum an tam da oydu.
Ayrılığa dair ne kadar gam varsa,
ben yüklenip götürecektim.
Ama asla gözüm arkada kalmayacaktı.
Meğer bunca zaman ertelediğim her ayrılık,
hep bu ihtimal yüzündenmiş.
Kalbim, ruhum acıyı o kadar iyi tanıyordu ki;
onun da yaşayacağını sanmak,
beni bu ertelemelere sürüklemişti.
Öyle de oldu.
Ayrılık oldu.
Giden, ızdırabın topyekûnünü aldı omuzlarına.
Kalan, iyi kaldı.
Bir sohbetimizde bahsettiğimde
“Kim?” diye sordu.
"Anna Karenina" dedim.
Bir aşkın tek kişilik vedası.
Hikâye “Anna Karenina öldü” der.
Ölüme teslim oluşuyla son bulur
Ama sen onlara inanma, sevgilim.
Anna Karenina ölmedi, öldürüldü
#1001kitap