Oysa sadece heybemde bir avuç kelime.
Ya sokakta ceteler kuruyordum
ya da hayallerim vardı, uzaylı babam beni bulurdu
Hep sokaklarında içimin.
Bir kaldırım fukarası gibi
okulların devasa kapılarına uzaktan bakar,
duvarın dibine atılan kitaplardan
birkaç sayfa nasiplenirdim.
Ah o yeşil erikler,
Zengin olma hayallerimin sebebi
Hayaller dedim değil mi?
Ta ki mahallenin kötü teyzesi
gelip saçımı çekene kadar.
Yine bilmediğim bir kabahatin
bedelini öderdim biterdi.
İçimin sokak çocuğu,
nereden bilebilirdi ki şairleri,
edipleri, Oğuzlar’ı…
Ne haddimeydi Ahmet Hamdiler?
Göğsüme sakladığım birkaç mısra,
bir hikâyenin sadece bir parçasıydım ben:
tamamlanmamış,
eksik,
öyle başı sonu olmayan.
#1000kitap