İçimde ki sevgisizliği öldüremiyorum. O sevgisizliğin mahkum etti yalnızlığıda. Sonra gayrımeşru çocuklar doğuyor bir bir. Var ettiğim ahlakı öldürüyorum, masumiyeti, namusu. Hergün bir bir birileri ölüyor içimde iyiye, güzele dair ne varsa. O, oda, Kraliçe de böyle mi olmuştu? Böyle mi dönüşmüştü korkularıma, kabuslarıma?
Ama olamazki, halam demişti bir keresinde, o çocukken de böyleymiş. Teyzeme iftira atar, masumu oynar ve dövdürürmüş annesine. Bir keresinde anaannem demir kızgın bir soba demiriyle dövmüş teyzemi ve annem sadece izlemiş. Buz gibi gözlerle izlemiş.
#1000kitap
#cennetimiararken