Evet bir kez daha senin için beyaz bir sayfayı kirletiyorum.
Bilmiyorum sana mı benzemeye başladım acaba? Ne yaptığımı bilmeden yapıyorum bazı şeyleri, sonunda sen olacağını düşündüğüm için. Ama sen yolun sonunda değilsin. Aslında hiçbir yerdesin. Ben de başka bir hiçbir yerdeyim ve ikimizin biribirini bulması bu yüzden çok zor. Hatta imkansız. Gözyaşlarımı senin için akıtmaktan yoruldum. Doğrusu onlar bağımsızlıklarını çoktan ilan ettiler. Artık hiç kontrol edemiyorum. Ne onları ne de benle olan diğer duygularımı.
İlk başta bilmezdim, sorardım neden sen diye. Sonra akışına bıraktım. Şimdi beynimi öldürmemek için kalbimi öldürmeyi seçtiğimi anladım. Ama sonucunda ikisini de kaybettim. Aşk böyle bir şeymiş. Seni hayallere götürürken seninle olan her şeyi de senden alıp götürürmüş. Çok sonradan anladım.
Artık benzemekten en çok korktuğum kişiye benzemekteyim biraz. Belki imkansızlığı kırmak için, belki de gözlerim sendeyken alıştığım senden.
Şu anda olduğum benden mutlu değilim. Ama eğlenceliymiş insanların kalplerini kırmak. O yüzdenmiş sen ve senin gibilerinin bu kadar bağımlı olması buna.
Şimdi ne yapmam gerekiyor bilmiyorum. Düzeltmem gereken yanlışlarım, toplamam gereken kalpler var. Zamana mı bırakmalıyım yoksa çok geç olmadan başlamalı mıyım?
Karar sende Kumru. En doğru kararı vereceksin. Güveniyorum sana.