Acıyor demek yeter mi?
Nasıl acıdığını anlatamıyorum ben.
Gece
Ben... Göğüs kafesimde bir yerlerde bir kalbin attığına, kimseyi inandıramıyorum...
Ben... Sanıldığım gibi biri olmadığıma inanmak istiyorum.
Bana söylenilen o sözlerin, normal olduğuna inanmak istiyorum.
Düşüncelerim.... beni öldürüyor.
Bana düşündürttükleri şeyler beni öldürüyor... Kendi ruhumdan, kendi içimdekilerden şüphe ettiriyorlar bana. Bu... Bu çok ağır...
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Acıyor demek yeter mi?
Nasıl acıdığını anlatamıyorum ben.
Gece
Beni ben yapan her şeyi yitirmişim gibi hissediyorum.
Sanki elime bir avuç kum almışım da,
Parmaklarımın arasından kayıp gitmiş gibi.
Sonra...Çöktüm bir duvar köşesine.
Beni ne mutlu eder? Diye düşündüm.
"Ufak bir tebessüm, seni mutlu ederdi."
Dedi içimdeki ses.
Sadece bir tebessüm.
Bana... bunu bile mi çok gördüler?
Gece
Bir şey eksik...
Ama ne olduğunu bilmiyorum.
Adını koyamadığım bir eksiklik.
Yıldızlar'a, Ay'a, Güneş'e bile hesap sorasım var.
Yolda ayağıma takılıp beni sendeleten her taşı, yerden yere çalasım var.
Kime sorulmalı?
Hiçlikten gelip, hiçliğe gidecek olmamın hesabını, kime sormalıyım?
Sonra...Çöktüm bir duvar köşesine.
Beni ne mutlu eder? Diye düşündüm.
"Ufak bir tebessüm, seni mutlu ederdi."
Dedi içimdeki ses.
Sadece bir tebessüm.
Bana... bunu bile mi çok gördüler?
Gece
Söz konusu ben olunca...
Her şey niye bu kadar bayağı, önemsiz...
Payıma düşen her şey niye böyle küçülüyor? Değersizleşiyor, silikleşiyor?
Sanki...
Sanki hayat herkesin adını yüksek sesle anarken,
Benimkisini fısıldıyormuş gibi.
Hangimiz daha çok acı biriktirdi içtiği çay bardaklarına, baba?
Sen, yitirdiklerin için kaç demli çay içtin?
Gece
Boğazımda bir yumru var.
Geçmiyor.
Çay içtikçe büyüyor.
Sana da tadı acı geliyor mu baba?
Yakıyor mu boğazını?
Yutkunmakta zorlanıyor musun?
Baba...
Şimdi... Tam şimdi,
Yanına oturup konuşmak vardı.
Ayakta da olur fark etmez.
Sadece birkaç kelime...
Oysaki... bugün de evde yoksun.
Dün de,Ondan önceki günde, daha önce de...
Sesim yankılanıyor evde yine...
Bir insana çarpmıyor.
Ben bir ağladım baba...
Şehre yağmurlar yağdı.
Seninle ilgili tüm bildiklerimi unuttum.
Unuttum. Bu kez unuttum.
Şimdi, söyle bana.
Sen...
Sen kaç bardağa, kaç yalan sığdırdın baba?