Acıyor demek yeter mi?
Nasıl acıdığını anlatamıyorum ben.
Ben... Göğüs kafesimde bir yerlerde bir kalbin attığına, kimseyi inandıramıyorum...
Ben... Sanıldığım gibi biri olmadığıma inanmak istiyorum.
Bana söylenilen o sözlerin, normal olduğuna inanmak istiyorum.
Düşüncelerim.... beni öldürüyor.
Bana düşündürttükleri şeyler beni öldürüyor... Kendi ruhumdan, kendi içimdekilerden şüphe ettiriyorlar bana. Bu... Bu çok ağır...
Sonra...Çöktüm bir duvar köşesine.
Beni ne mutlu eder? Diye düşündüm.
"Ufak bir tebessüm, seni mutlu ederdi."
Dedi içimdeki ses.
Sadece bir tebessüm.
Bana... bunu bile mi çok gördüler?
Hangimiz daha çok acı biriktirdi içtiği çay bardaklarına, baba?
Sen, yitirdiklerin için kaç demli çay içtin?
Boğazımda bir yumru var.
Geçmiyor.
Çay içtikçe büyüyor.
Sana da tadı acı geliyor mu baba?
Yakıyor mu boğazını?
Yutkunmakta zorlanıyor musun?
Baba...
Şimdi... Tam şimdi,
Yanına oturup konuşmak vardı.
Ayakta da olur fark etmez.
Sadece birkaç kelime...
Oysaki... bugün de evde yoksun.
Dün de,Ondan önceki günde, daha önce de...
Sesim yankılanıyor evde yine...
Bir insana çarpmıyor.
Ben bir ağladım baba...
Şehre yağmurlar yağdı.
Seninle ilgili tüm bildiklerimi unuttum.
Unuttum. Bu kez unuttum.
Şimdi, söyle bana.
Sen...
Sen kaç bardağa, kaç yalan sığdırdın baba?
