Kimsesizdim.
Kimsem yoktu.
Sonra sen geldin bir anda.
Bir anda hayatımın tam ortasına daldın.
Kaçtım senden.
Bir faninin ölümden kaçışı gibiydi...
Kaçtım,
Kaçtıkça sana yakalandım.
Hiç gitmedin.
Hiç vazgeçmedin...
Beni hep bekledin...
Ölümü beklercesine bekledin beni...
Gelmeyi istedim,
Ama attığım her adımda korkularım çelme taktı ayağıma...
Öylece durdum.
Hep senin gelmeni bekledim..
Neden bilmiyorum,
Ama ben,
senin geleceğinden hep emindim.
Bu yüzdendi belki de kaçışlarım...
Geldin...
Her seferinde bana hiç kızmayarak geldin...
Öyle geldin ki,
Bütün duvarlarımı yerle bir ettin.
Bir süre sonra,
Hayatımda ki tek güzel şey oldun.
Varlığın...
Varlığın bile, yüzümü gülümsetmeye yetti.
Adın dünyanın en güzel kelimesi gibiydi.
Ama yine de,