Reklam
Neredeyse bütün evlerin ışıkları söndü
Sol apartmanda ki,
8. Katın ışığı dışında.
Aynı apartmanın en alt katında,
Pencere hep açık.
Her gece, aynı şarkının sözleri dönüyor televizyonda.
masanın üstünde, koyu renk bir kupa bardak var.
Odanın içi hep karanlık.
Perde uçuşup duruyor.
Oda, Televizyonun ışığı ile aydınlanıyor yalnızca.
Geç saatlere kadar,
Sürekli aynı şarkı çalıyor televizyonda.
Kimse yaşamıyormuş gibi hissettiriyor.
Bir hayalet yaşıyormuş gibi...
Karşı apartmanda,
Bir aile var.
Her gece aynı saatte ,
Aynı koltuğun üstünde gölgeleri görünüyor.
Bir kız, bir erkek, anne ve baba...
Sanırım televizyon seyrediyorlar.
Gözlerim bazen o gölgelerde takılı kalıyor.
Ben uzaktan bile o evin içinde ki sıcaklığı hissediyorum.
Boğazımda bir yumru oluşturuyor bu.
Kafamı çeviriyorum hemen.
Üst katta kim oturuyor bilmiyorum,
Ama ne zaman balkonda Hafif yüksek sesle şarkı açsam,
Balkonuma uyarı niteliğinde buruşturulmuş bir kağıt fırlatılıyor.
İnsanlar... Garip...
Sol apartmanın hemen yanında olan bir apartmanda,
Bir adam hep aynı saatte balkona çıkıp , sandalyeye oturup sigara içiyor.