Gülşen A.
@Gencmuvahide
|Nûr/ 26
Yengemin narkoz etkisiyle çekilen videolarını izledim Allah'ım dedim bunlar gerçek mi hep yalan sanıyordum 😂😂meğer değilmiş bana narkoz verilse kesin kitap karakterlerini anlatır ağlar ağlar küfrü basarim bizimkiler de hemen silahlanir hele werther Martin Quasimodo Edmond kimdir vs. 😂😂🤭
Gülşen A.
Abimi arayıp ağlatmıştım hastaneye niye gelmedi diye narkozlu iken 😂 artı evde ki abur cubur zulamı küçük kardeşime versin demişim 🤦🏻♀️😅
Reklam
Şu mehir konusunu sevgi, saygı, sadakate bağlamayın ya. Fıkhen hükmü var, romantize etmeyin bunu da.
Gülşen A.
Katılıyorum ya mehir haktır gücü maliyeti ölçüsünde istene bilir
DEDEM HAKKIN RAHMETİNE KAVUŞTU ALLAH İÇİN DUA VE RUHUNA YASİN OKUYUN RİCA EDİYORUM.
rümeysanur isimli okura yanıt verildi
Gülşen A.
Amin ecmain olsun abla'm Allah razı olsun 🤲🏻
Saatler oldu, zaman akıp gidiyor... En kötüsü ise bu boşluğa alışmak. Canım dedem, şimdi yokluğun derin bir ateş. Annem çok ağlıyor; senin vefat ettiğini ona ilk başta söyleyemedik. Babam senin gidişini bize sesli olarak ilk haykırdığında, dilim tutuldu, hiçbir şey diyemedim. En çok da annemin sana hasret kalışına yanıyor, kahroluyorum.
Ölümün hak olduğunu, bunun bir son olmadığını biliyorum. Belki de bitti acıların, belki de senden önce vefat eden evlatlarına kavuştun... Biz burada gözyaşı dökerken, annem eve varıp o kalabalığı görünce hızla içeri koştu; o an içine bir ateş düştü. Biz zaten sana hasret büyümüştük dedem, canımızı en çok bu yakıyor. Nenem de çok ağlıyordu zaten, şimdi yokluğunla daha da çok ağlıyor...
Abim, seni evden morga götürdüklerini söyledi; dilim 'cenaze' demeye hâlâ varmıyor. Ara ara yokluğunu düşündükçe... Senin bir adın vardı ama sen gidince adın da gitti sanki. Hıçkıra hıçkıra ağlayamıyorum, neden bilmiyorum, gözyaşlarım pınarlarımda asılı kalıyor. Ama annem aklıma düştükçe içim öyle bir yanıyor ki... Keşke bir şansım olsaydı da anneme hasret kaldığı o anları tattırabilseydim; sana doya doya sarılsaydı, yanında kalsaydı...
Dedem, sen öyle biriydin ki gönlümün en güzel yerindesin. Allah’tan dilerim ki bu gönlü güzel adam, cennette peygamberlerimizle beraber olur. Allah Resulü komşun olsun... Benim en güzel nimetim, dedem...
Gülşen A.
Bugün ikinci gün... Alışmak ne kadar garip bir şey. Hâlâ zihnen öldüğünü kabul etmiş ama kalben kabul edememişim sanırım. Bugün annemle konuştum; "Bundan sonra hem babamız hem annemiz," dedi. Nenem için ömür boyu yoldaşlık ettiği birinin yokluğu çok ağır olmalı. Nenemin de erkenden göçüp gitmesini istemiyorum, onunla daha çok vakit geçirmeyi arzuluyorum ama maalesef her şey bizim isteklerimizle ilerlemiyor bazen.
Dedem vefat etmeden önce bir rüya görmüş, ben de bir rüya görmüştüm. Şimdi seviniyorum; belki de Allah yüreğimde bir nebze olsun layık bir şey gördü ki bana böyle bir rüyayı nasip etti. Ah, bir de kendime çok kızıyorum arada... Bir şey oluyor, gülüyorum; sonra kendimden utanıp kızıyorum, sevgimi sorguluyorum. Ama düşünüyorum da hayat tam olarak böyle bir şey: Bir kolun yaralansa, diğer elinle o yaranı sarman gerekir.
Yakın çevrem, dostlarım acım var diye beni rahatsız etmek istemiyorlar, bu yüzden muhtemelen benimle iletişime geçmiyorlar. Ama bir şey diyeyim mi? İnsan en çok da böyle zamanlarda birinin desteğini görmek, o varlığı hissetmek istiyor.
Durup dururken yengeme dedemden bahsettim. Aslında bugün yengemin doğum günü... Pasta, mum falan üflemeyi zaten uygun bulmuyorum ama yine de bizimle işte. İçim iki türlü buruk: Bir tarafım yas tutuyor, diğer tarafım hayata devam ediyor. Ve o hayata devam eden tarafım gerçekten zoruma gidiyor. Gülüyorum mesela, sonra hemen utanıyorum, kendimi sorguluyorum ve o gülümseme yüzümde asılı kalıyor. Diğer günlere göre bugün daha iyiyim ama acımı sanırım hâlâ tam olarak yaşayamadım...