Ümran gerçeker
@Gercekozen
Bir hayat çok fazla kontrollü olduğu zaman,kontrol edilemeyecek kadar az hayat kalır
Kurtlarla koşan kadınlar
Hayat durup sizi bekleyecek kadar hoşgörülü değildir.
İlk kitapta Frank’ı Amerika’ya giden bir gemide bırakmıştık.Henüz 19 yaşındaydı ve İrlanda’daki sefil hayatından kurtulmak umuduyla ABD’ye gidecekti.
Gitti.Ama sefil hayatını da peşinden sürükledi.Beş parasız geldiği Amerika’da,gemide tanıştığı rahip sayesinde otel lobisindeki kül tablalarını boşaltma işini buldu.Gözündeki hastalık nüksedince müşteriler rahatsız olmasın diye onu göz önünde olmayan yerlerde görevlendirdiler.
ABD’de bir göçmen bir yabancı olmanın sıkıntısını yaşamı boyunca hissetti Frank,İrlanda’lı kimliği hep önüne çıktı.
Kitabı okurken yurtdışına gitmek isteyen gençlerimiz geldi aklıma, kapağı bir yurt dışına atayım da ne iş olursa yapayım diyen o pırıl pırıl gençler.Olmuyor öyle,o yabancı memlekettekiler kollarını açıp sizi beklemiyor.Frank’a da kimse kollarını açmadı,sefalet içinde, üç kuruş paraya olmadık işler yapmak zorunda kaldı.Kazandığı azcık paranın yarısını annesine yolladı,geri kalanıyla da geçmişte bütün parasını içkiye veriyor diye kızdığı babası gibi yapıp içkiye yatırdı.
Sonunda İçindeki okuma aşkı ve kitap sevgisi sayesinde doğru yolu buldu.Küçük yaşlarda Dostoyevski ve Moby Dick okudu diye lise okumadan New York üniversitesinde İngiliz Dili ve Edebiyatı bölümüne kabul edildi.Fakat lise mezunu olmadığı gerçeği öğretmen olsa dahi peşini bırakmadı.
Öğretmen olmak onun çocukluk hayaliydi.Tüm zorluklara rağmen bu hayalini gerçekleştirdi.Fakat daha başka işler yapsaydı daha çok para kazanabilirdi ama Frank sevdiği işi yapmaktan asla vazgeçmedi.
