Gizem Keçeci
@Gizceee
Şu anda okuduğu kitap
Kitaba heyecanla başladım,merakla okuyordum fakat kitabın arka kapağını okumamla ufak çaplı bir şok geçirmem bir oldu.Kitabın arka kapağında sonunda söylenmesi gereken şey yazıyordu. Yine de farklı bir son bekleyerek kitabı okumaya devam ettim fakat sonunda arka kapaktan farklı bir şey yazmıyordu neredeyse.Keşke polisiye romanın ruhuna uygun olarak bu vurucu son kitabın arka kapağında değil sadece sonunda yer alsaydı. Bunun haricinde kitap polisiye bakımından heyecan vericiydi.
Reklam
Öncelikle kitabın kapağına vurulduğumu söylemeliyim.İçeriğine gelirsek yazar her bir öğrenci tipini bir çiçeğe benzeterek onlar hakkında neler yapabileceğimizden,davranışlarımızı nasıl düzenlememiz gerektiğinden bahsetmiş.İçeriğinde uygulaması zor ve biraz hayali olan yöntemler olsa da uygulamayı düşündüklerim de var.Her öğretmenin faydalanması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.Özellikle eğitimci ve ebeveynlere tavsiye.
Aldıktan sonra konuşamam diye çekimser davrandığım ve okumayı ötelediğim bir kitaptı ama okuduktan sonra daha önce okumadığıma hayıflandım.
Kitap,dilin yirmi âfetinden bahsediyor.İnsanı sarsarak daha iyiye yönelmeye ve yanlışlarını görmeye sevk ediyor.
Okuduktan sonra susmanın konuşmaktan çok daha faziletli olduğunu şiddetle idrak ediyor,konuşmadan önce söyleyeceklerinizi süzgeçten geçiyorsunuz.
Kesinlikle okunması ve hayatımıza nakşetmemiz gereken bir kitap.
Hepimize hayrı konuşmak,konuşmayacaksak susmak payı düşsün.
Kurgu ve vermek istediği mesaj yönüyle güzel bir eser fakat başkahramanımız Mustafa’nın aşırı idealize edildiğini düşünüyorum.Ayrıca ona daha önce yardım eden herkesin de mutlaka maddi yönden bir sıkıntısının olması ilginçti.Manevi eksikliklerin de olup onların da tamamlanmaya çalışılması daha anlamlı olurdu diye düşünüyorum.Bunlara rağmen kötü bir kitaptı diyemem ama daha iyi olabilirdi.Özellikle 7 ve 8.sınıf için uygun.
Tanabay ve ona bakılması için verilen Gülsarı’nın iç burkan hikayesi beni uçsuz bucaksız bozkırlara götürdü.Dönemin acımasız koşullarına,yargısız infazlarına şahitlik ettirdi.Ee bu kadar şahitlikten sonra kendimi Tanabay’ın yanında omzuna dokunup ona teselli verecek kadar yakın,bazı davranışlarını onaylamayacak kadar uzak hissettim.
Cengiz Aytmatov kalemini yine fevkalade konuşturmuş,ilk sayfalarda biraz sıkılsam da sonra akıp gitti hikâye.
Öyle hissediyorum ki Tanabay’ın kendiyle hesaplaşması hâlâ bir yerlerde devam ediyor.
Reklam