O an, birine sarıldığınızda omuzlarının titrediğini, gözyaşlarının göğsününüze aktığını hissettiğinizde… Bırakmak istemezsiniz. Ne fiziksel olarak ne de duygusal olarak. O kişiyi hayatınız boyunca kollarınızda tutmak, bu dünyanın tüm acılarından korumak, yokluklarını asla hissetmeyecekmişsiniz gibi davranmak istersiniz.
Çünkü gerçeği bilirseniz, yani sevmenin bedelinin eninde sonunda yas tutmak olduğunu bilirseniz kimseyi sevemezsiniz. Asla bu tuzaga düşmezsiniz. Ama bir kez düştüğünüzde aklınıza, mantığınııza rağmen birini ya da bir şeyi sevdiğinizde bırakmak istemezsiniz.
Parçalarını tekrar bir araya getirdiğinde, parçalandığı zaman nasıl hissettiğini unutuyor insan. İyileşen yaraların ilk açıldığında nasıl hissettirdiğini de.