M.Anıl Yıldız
@GoldFelix
Tek kelime: Kitap
"Savaşa katılmış olan herkes bilir ki, hayvanlarımız bir deri bir komikti... Bizim de onlardan farkımız yoktu. Hepimiz iskelet gibiydik. Atları da savaşçıları da böyle güçlü kuvvetli göstermekle Sakarya'nın değerini küçültmüş oluyorsunuz..."
Reklam
Sığırtmaç Mustafa, cılız, çelimsiz ve hastalıklı bir çocuktu. Bir akşam üstü, Yalova kırlığında, ineklerini önüne katmış, çiftliğe dönüyordu. Yirmi kadar atlının kendine yaklaşmış olduğunu gördü. Atlılar yakınına gelince, en öndeki, atından inip bir çiftliğin adını vererek, oraya nereden gidileceğini sordu.
Mustafa,
"Siz yanlış yoldan gelmişsiniz," dedi.
Eliyle işaret ederek,
"Çiftliğe şu yoldan gidilir."
Karşısındaki, başını salladı.
"Adın ne?" diye sordu.
"Mustafa!"
Karşısındakinin yüzüne hemen bir gülümseme yayıldı:
"Benim adım da Mustafa, demek adaşız!" ....
Ordusu silah bıraktırılan Yıldırım ordu komutanı Mustafa Kemal, acı içinde İstanbul'a döner...
Bir motorla karşıya geçerken, limanı dolduran düşman zırhlılarına öfkeyle bakar...
Üzgün ama kararlı bir sesle yaveri Cevat Abbas'a dönerek şöyle der:
"Geldikleri gibi giderler!"
"Bir komplo var, Harry Potter. Bu yıl Hogwarts Cadılık ve Büyücülük Okulunda dehşet verici şeyler yapmak için bir komplo "
Harry haykırmamayı başardı, ama pek az bir şey kalmıştı hani. Yataktaki küçük yaratığın büyük, yarasa gibi kulakları ve tenis topu büyüklüğünde parlak yeşil gözleri vardı. Harry bunun o sabah bahçedeki çitten kendisini gözleyen şey olduğunu hemen anladı.
İkisi gözlerini dikmiş birbirlerine bakarken, Harry holden Dudley'nin sesini duydu.
"Paltolarınızı alabilir miyim, Mr ve Mrs Mason?"
Yaratık yataktan aşağı atlayarak ve yerlere eğilerek öyle bir reverans yaptı ki, uzun ince burnunun ucu halıya değdi. Harry, onun eski bir yastık örtüsüne benzeyen, kol ve bacak yerleri yırtılmış bir şey giydiğini fark etti
"Eee...merhaba," dedi endişeyle.
"Harry Potter!" dedi yaratık, Harry'nin aşağı kata ulaşacağından emin olduğu tiz mi tiz bir sesle. "Dobby ne vakittir sizinle tanışmak istiyordu, efendim... Öyle bir şeref ki..."
Harry duvar boyunu izleyip çalışma masasının iskemlesine, büyük kafesinde uyuyan Hedwig'in yanı başına çökerek, "Te... teşekkür ederim," dedi. "Nesin sen?" diye sormak istiyordu, ama bunun kulağa pek kaba geleceğini düşünerek "Kimsin sen?" dedi.
"Dobby efendim. Sadece Dobby. Dobby, ev cini," dedi yaratık.
"Ah...sahi mi?" dedi Harry. "Ee... kalabalık etmek falan istemem ama, şimdi odamda ev cini bulundurmanın sırası değil pek."
Reklam