Erkan Özgür
@GoneWithTheWind
“I’ll think of some way! After all, tomorrow is another day.”
Zavallı Çalıkuşu, rüzgâra kapılmış sonbahar yapraklarına döndü.
Reklam
Bu bir sene içinde, birkaç defa, kendimi zapt edemedim, ağladım. Fakat bunların hiçbirisinde bu gece gözkapaklarımın içini yakan yaşlardaki acılık yoktu. O vakit, sadece
gözlerim ağlamıştı. Bu gece gönlüm ağlıyor.
Kâmran, görüyorsun ki, bizi her şey bir birimizden ayırıyor. Seninle artık iki düşman bile değiliz birbirini hiç, ama hiç görmeyecek iki yabancıyız.
Ben başkaları gibi değilim. Çok sevindiğim, mesut olduğum vakit, duygularum sözlerle anlatamam. Mutlaka karşımdakinin boynuna sarılmak, onu öpmek ve hırpalamak isterim.
Mektepte bize bir şiir ezberletmişlerdi. İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir aynı sızı uyandırırmış. Bunu yazan şair ne kadar haklıymış!
Reklam