Ne yazacağımı bilmiyorum zaten bu büyük ihtimalle ilk ve son inceleme yazım o yüzden kısa ve öz yazmak daha mantıklı geliyor. Ahmet altan'ın kalemini her zaman çok güçlü ve benzersiz görüyorum o yüzden her kitabını okurken bir beklentiyle başlıyor ve o beklentiyi fazlasıyla karşılamış olarak kitabını bitiriyorum. Kendine has yorumları her kitabında olduğu gibi bu kitapta da çokça vardı. Gerek ilk yazdığı roman Dört mevsim sonbahar olsun gerek son yazdığı Hayat hanım olsun o son bitirişi her zaman çok mükemmel tamamlamayı başarıyor ve kitap geneli anlatım tarzı ve verdiği benzersiz örnekler kitabı hiç sıkılmadan 1 çırpıda bitirmenizi sağlıyor. Bu yazıyı çok daha fazla uzatabilirim ama uzatmak istemiyorum son olarak babası da kendi de hiç bir zaman hak ettikleri değeri göremeyecek olmaları bir nebze üzüyor.