yaşanması gereken ne varsa insan onu yaşıyor. bazen hata yapmaktan korktuğumuz için geri duruyoruz ama o korkunun içinde bile kaderin bir payı var. insan kaçmak ister ama nasibinden kaçamaz. kaçmaya çalıştıkça da farkında olmadan kaderinin izini sürüyor.
Anlaşılmak bir insanın kalbine dokunmaktı. biz onu sıradanlaştırdık, hafife aldık, parça parça küçülttük. şimdi herkes konuşuyor ama kimse duymuyor; herkes anlatıyor ama kimse anlaşılmıyor.
Onu gerçekten sevdim ama bazı sevmeler kavuşmaya yetmiyor. Ne kadar istesen de, ne kadar beklersen bekle, kader bazen seni sadece uzaktan bakmaya mahkûm ediyor. En zor tarafı da şu; vazgeçmiş gibi görünüyorsun ama kalbin hâlâ onunla yaşıyor.
