“sanmak.. dünyanın en berbat hissi budur. sevildiğini sanmak, değer gördüğünü sanmak, önemsendiğini sanmak.. o kadar iğrenc bir his ki insanın kendini tüm dünyadan soyutlayası gelir. sanmak pişmanlıktır”
Çağrılmak çok güzel değil mi.. seni de çağırdılar cümlesi.. varlığın hoşnut ediyor yani. çok seviyorum çağrılmayı.. kendim gelsem ürkek gelirim de çağrılsam koştururum. seve seve gelirim. çağır beni senin sesin iyidir. çağır beni nolur ben kendim kalkıp gelemem.
