Eğer bir ilişkide "Bırakayım mı, bırakmayayım mı?" gibi bir ikilemde kalırsanız, elinizi kalbinize koyun ve açık bir yürekle düşünün: "Bu ilişkiden ne aldım? Partnerim bu ilişkiye ne kattı? Ben bu ilişkiye ne kattım? Bu ilişki bana ne verdi?"
Nankör insan, sevgiyi almakta sorun yaşar, sevilmeye alışkın değildir, hayatı sizin gördüğünüz perspektiften görmez, sizin sahip olduğunuz vefaya sahip değildir ve aldıklarının bile farkında değildir.
İki yetişkin bir ilişkiye başladığında, artık kapıları diğer sistemlere kapalı olmalıdır. Sadece ilişkideki iki kişi yeni sistemin içinde yer almalıdır. Anne ve babayı hayatımızda bir yere yerleştirip orada bırakmak gerekir. Bu, onlardan ayrılmak değil, onlardan sağlıklı bir şekilde ayrışmaktır.
Aileye "hayır" diyebilmek, aynı zamanda bir yetişkinlik ölçütüdür. Bu zorlukla başa çıkabilmek, kişinin yetişkinlik potansiyelini ortaya koyar ve bu kişi hayatta güçlü bir şekilde ilerler. Bu zorlukla baş edemeyen ise çözümde her zaman kolay olanı arar. Kolay olanı arayan da bir arpa boyu yol alamaz.