“Üşüyorsun, hastasın, aptalsın!
Kanıtla!
Birkaç sözcük yeter buna:
Üşüyorsun; çünkü yalnızsın, içinde gömülü duran ateşi hiçbir insanın yakınlığı alevlendirmiyor.
Hastasın; çünkü duyguların en güzeli, insanoğluna bağışlanan en tatlı, en yüce duygu senden uzak duruyor.
Aptalsın; çünkü onca acı çekerken gene de mutluluğu yanına çağırmaktan kaçınıyorsun; onu seni beklediği yere doğru bir adım atmaya bile yanaşmıyorsun.”