“İnsan gerçekten deli değilse, nasıl delirebilir?
Ve deliliğin yükünü taşımaya cesaret edemiyorsa, hakikatin yükünü nasıl kaldırabilir? Ah… Bana delilik verin ey göksel güçler.”
Nietzsche için delilik, yalnızca aklın çöküşü değildi. Bazen toplumun zincirlerini kırabilen son özgürlüktü. Çünkü bu dünya, fazla düşünen insanı önce yalnızlaştırır… sonra da kendi aklından şüphe ettirir.